de onthulling

Het oude gebouw is verdwenen en dat is al een tijdje zo. In de afgelopen weken hebben we vooral heel veel materiaal voorbereid. Zo is de gehele oude vloer meermaals door de vandiktebank gegaan (zo’n 300m2 aan vier kanten vlakken, haakse maken en op dikte maken), zijn de oude spanten voor zover mogelijk verfvrij gemaakt, liggen alle balken soort bij soort klaar om straks als een mooie puzzel de nieuwe vloer te dragen, hebben we loods en container opgeruimd en is een deel van spullen op logische plek neergelegd. Daarmee staan we dus in de startblokken voor de volgende fase: de daadwerkelijke bouw. Maar ja, wat komt er eigenlijk voor gebouw.

Zuidzijde
Noordzijde (waterkant)
Langsdoorsnede

De laatste tijd hebben we het al een paar keer in gesprekken aan mensen laten zien en keer op keer was men verbaasd. Er was toch verwacht dat het vooral veel op het vorige gebouw zou lijken, maar dat is dus verre van het geval. Het materiaal wat uit het gebouw is gekomen heeft op basis van onze wensen en de input van de workshops in de handen van de architecten van Superuse Studios een totaal andere vorm aangenomen.

Het gebouw bestaat straks uit 2 grote ruimten: een multifunctionele ruimte waar we groepen tot 75 mensen makkelijk kunnen ontvangen en een ‘vieze ruimte’ waar we met kinderen, kunstenaar en iedereen die dat maar wil dingen kunnen gaan maken. De grote ruimte loopt over in de keuken die deels binnen en deels buiten is; het atelier bestaat ook uit een gedeelte binnen en een deel half buiten. Zo kan het pand ademen, ontstaan bufferruimtes voor warmte, maar zijn we ook klein en intiem. We ademen als het ware mee met onze omgeving en halen haar naar binnen.

De winnaar van de Geert Bekaert-prijs voor architectuurkritiek van vorige jaar – Mark Minkjan – sprak in zijn winnende artikel (“Het nieuwste gebouw op de Amsterdamse Zuidas is een plaatje – en niet veel meer dan dat”) kritisch over de rendercultuur die bestaat in de architectuur. Daarmee wees hij er op dat veel van de plaatjes die geproduceerd worden, te mooi zijn om waar te zijn. Sommige spreken zelfs van renderporn. Dat is in ons geval natuurlijk absoluut niet het geval. Het zal er niet precies hetzelfde uit gaan zien, maar we zullen proberen zo dicht mogelijk bij dit eindbeeld te komen. Gelukkig gaan we daarom aankomende week weer verder met aannemer Theo Mostert om de poeren te gaan stellen, de balken te gaan leggen en de werkvloer te monteren, zodat we straks goed gedragen de hoogte in kunnen.